Αποσύρεται για να συντηρηθεί η Νίκη της Σαμοθράκης

Η προηγούμενη συντήρησή του, που ανάγεται στο 1934

Η ( κλεμμένη από τους Έλληνες ) Νίκη της Σαμοθράκης, ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Λούβρου, πρόκειται να αποσυρθεί προκειμένου το γλυπτό να δεχθεί τις φροντίδες της συντήρησης από τον προσεχή Σεπτέμβριο, όπως ανακοίνωσε σήμερα το πασίγνωστο παρισινό μουσείο..

Η επιτροπή των συντηρητών του Λούβρου ενέκρινε σήμερα την έναρξη των εργασιών στο μαρμάρινο άγαλμα της φτερωτής θεάς της Νίκης, σύμφωνα με την ανακοίνωση του μουσείου

Μιά διεθνής υποεπιτροπή ειδικών θα παρίσταται και θα εποπτεύει τις εργασίες αυτού του σημαντικού εγχειρήματος, το οποίο υπολογίζεται πως θα διαρκέσει πάνω από έναν χρόνο. Το συνολικό κόστος της συντήρησης θεωρείται ότι θα φθάσει τα 3 εκατ. ευρώ, ποσό που θα καλυφθεί εξολοκλήρου από τους χορηγούς του έργου (Nippon Television Holdings, Fimalac, Bank of America-Merrill Lynch Art Conservation Programme).

Το άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης,

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;

 Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας; Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν !! (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !! Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ…).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…. Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε : «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού –Ν-, εκτός κι αν τουʼ λειπε η οπτική του ήχου…» Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει…».
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς παρελθόν

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΝΙΔΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Αρκάδες οι αυτόχθονες

Η Μαγεία και η μαγική αντίληψη στην τέχνη

ΣΤΟ "ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ" ΤΗΣ "ΠΟΛΕΩΣ"

Η θεά Αθηνά έξω από το Αυστριακό Κοινοβούλιο στην Βιέννη

 
Τα τέκνα της Αθηνάς[1]

 Να γεννηθεί κανείς Αθηναίος : η απαίτηση αυτή – όπου θεμελιώνεται η ιδιότητα του πολίτη – , παίρνει μια νομική κατοχύρωση με το νόμο του Περικλή, που θεσπίζει ότι η συγγένεια είναι αμφίπλευρη και σχολιάζεται από ένα μύθο ο οποίος με όλους τους δυνατούς τρόπους παρακάμπτει το γεγονός της διαίρεσης των φύλων. 
Το να είσαι πολίτης σημαίνει – όπως βεβαιώνει ο επιτάφιος λόγος – να έχεις ανδρεία. Σημαίνει ακόμη όπως πιστοποιεί η ζωή των μύθων στην πόλιν – να έχει ιδέες σχετικά με την ανδρείαν. Παραμένει ωστόσο το γεγονός πως όταν μιλάμε για αποκλεισμό των γυναικών δεν χαρακτηρίζουμε παρά την «πραγματική» πολιτική πρακτική της πόλεως.

 Έτσι, το θηλυκό, έστω και αν ενσαρκώνεται από μια ένοπλη παρθένα, στοιχειώνει το πολιτικό φαντασιακό των Αθηναίων που ποτέ δεν καταφέρνει να διαχωρίσει αμετάκλητα τη θεά από τις γυναίκες της Αθήνας. Το πιστοποιούν

Αρχαιολογικές Έρευνες στο νησιωτικό Αιγαίο

ΓΥΝΗ ΤΙΚΤΕΙ ... ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

«Κύησις», σύμφωμα με τον Σωρανό «καλείται κύησις παρά το κεύθησις είναι, τούτ' έστιν απόκρυψις. Το γαρ κεύθειν εστί το κρύπτειν, και το εν τη μήτρα δε συνειλημμένον κρύπτεται»[45].

Ο τοκετός στην αρχαιότητα ήταν μια διαδικασία εξαιρετικά επικίνδυνη τόσο για τη μητέρα όσο και για το νεογέννητο βρέφος. Η βρεφική θνησιμότητα ήταν υψηλή και σε πολλές περιπτώσεις η μητέρα έχανε τη ζωή της κατά την γέννα.

Ασφαλώς η βαθμιαία πρόοδος της ιατρικής βοήθησε σε κάποιο βαθμό τη διαδικασία αυτή. Ήδη ο Ιπποκράτης τον 5ο π.Χ. αιώνα συγγράφει ειδικά για τα γυναικολογικά ζητήματα και τον 2ο αι. μ.Χ. διαπρέπει στη Ρώμη ο διασημότερος γυναικολόγος της αρχαιότητας, ο Έλληνας Σωρανός ο Εφέσιος, που συνέγραψε πλήθος έργων σχετικών με τη γυναικολογία.
Τα προβλήματα όμως

ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Η εστεμμένη των Αιγών

Μια νέα λαμπρή ταφή, αυτή τη φορά ενός κοριτσιού, έρχεται να προστεθεί στο μυστήριο που καλύπτει την ανακάλυψη της καθηγήτριας Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ, ευρωβουλευτή Χρυσούλας Παλιαδέλη και των συνεργατών της στην αγορά των Αιγών, στο ιερό της Εύκλειας, το 2008.

Το στεφάνι όπως βρέθηκε στον αμφορέα Το στεφάνι όπως βρέθηκε στον αμφορέα Ήταν η ταφή ενός νέου, ίσως του νόθου γιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ηρακλή, τον οποίο σκότωσε, μαζί με τη μητέρα του Βαρσίνη, ο Κάσσανδρος, για να πάρει το θρόνο των αρχαίων Μακεδόνων.

Η ταφή του νέου άντρα, ηλικίας

Εξιχνιάστηκε μυστήριο μετά από... 3.000 χρόνια

Τις συνθήκες θανάτου του φαραώ Ραμσή Γ', που αποτελούσαν γρίφο για τους ιστορικούς επί αιώνες αποκάλυψε η νέα ανάλυση της μούμιας του από επιστήμονες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο φαραώ Ραμσής Γ΄, δολοφονήθηκε στο πλαίσιο μιας σκευωρίας για τη διαδοχή του και οι δράστες του έκοψαν το λαιμό. Συγκεκριμένα, οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν μια βαθιά και πλατιά τομή κρυμμένη από τους επιδέσμους που κάλυπταν το λαιμό του μουμιοποιημένου φαραώ.

«Τελικά, με την έρευνα αυτή, λύσαμε ένα σημαντικό μυστήριο στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου», δήλωσε ο Άμπερτ Ζινκ, παλαιοπαθολόγος στο Ινστιτούτο των Βαλσαμωμένων Πτωμάτων και του Ανθρώπου των Πάγων, στην Ιταλία.

Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι επιστήμονες ανακάλυψαν και ένα μικροσκοπικό

Περί Ορσηίδος - της μητέρας των Ελλήνων

 Στην ελληνική μυθολογία η Ορσηίδα (Ορσηίς) ήταν η νύμφη που έμελλε να γίνει η μητέρα όλων των Ελλήνων. Η νύμφη Ορσηίδα παντρεύτηκε το γιο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, Έλλην...

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία. Ο Ζεύς έστειλε τον Ερμή σ’ αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει. Αυτός διάλεξε να δημιουργηθούν σ’ αυτόν τον τόπο άνθρωποι. Και αφού διέταξε ο Ζεύς να σηκώσει λίθους και να τους ρίξει πάνω από το κεφάλι του, αυτούς που έρριπτε ο Δευκαλίων γίνονταν άνδρες και αυτούς που έρριπτε η Πύρρα γίνονταν γυναίκες. Απ’ όπου ονομάστηκαν μεταφορικά και λαοί από το Λάος που σημαίνει λίθος (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 48, 10).
Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος• και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42).
Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του

Ταξίδι στην Ανατολή με ένα βυζαντινό πλοίο

Εκδήλωση του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης

 Eνα οδοιπορικό στους θαλάσσιους δρόμους της Ανατολής,  από τη  Θεσσαλονίκη στο  Βόρειο Αιγαίο  και από  εκεί  στη  Μαύρη  θάλασσα  και στην  Κασπία  οργανώνει το Μουσείο Βυζαντινού  Πολιτισμού  της Θεσσαλονίκης  μέσα  από μία  έκθεση, που  εγκαινιάζεται το  Σάββατο 15  Δεκεμβρίου. 

Με όχημα την «ολκάδα», το εμπορικό πλοίο των Βυζαντινών, που μετέφερε εμπορεύματα   αλλά  και ανθρώπους  συνδέοντας επί  αιώνες πόλεις, λιμάνια  και πολιτισμούς η  έκθεση  με  τίτλο «Μεσαιωνικά λιμάνια-σταθμοί στους θαλάσσιους δρόμους της Ανατολής: Βόρειο Αιγαίο, Μαύρη Θάλασσα, Κασπία Θάλασσα» προσφέρει  μία  οπτική  ξενάγηση σε  κάθε «στάση» της.  

Και αυτή τη φορά στα αμπάρια της  ο  ολκάς  μεταφέρει μοναδικές εικόνες της ιστορίας, όπως γκραβούρες, καρτ ποστάλ και φωτογραφίες που για πρώτη φορά παρουσιάζονται με τρόπο που να αναδεικνύουν την ιστορία κάθε πόλης-λιμανιού και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής.

Θεσσαλονίκη, Τορώνη, Καβάλα, Αβδηρα, Θάσος, Μαρώνεια, Αναστασιούπολη, Κωνσταντινούπολη, Σωζόπολη, Βάρνα, Αγχίαλος, Κωστάντζα, Οδησσός, Σεβαστούπολη, Βατούμ, Μπακού και άλλα δεκαοκτώ λιμάνια αποτελούν σταθμούς αυτού του ταξιδιού, που ξεκινά από το βόρειο Αιγαίο και μέσω της Κωνσταντινούπολης συνεχίζει στη Μαύρη Θάλασσα, στις ακτές

Για τη μουσική γραφή των αρχαίων Ελλήνων

Δυτικά αρνητικά στερεότυπα για τους Έλληνες

Μερος του άρθρου «Δυτικά αρνητικά στερεότυπα για τους Έλληνες από τον Μεσαίωνα έως σήμερα» του Θανάση Δ. Κωτσάκη, Ιστορικού 

Οι σχέσεις μεταξύ Ανατολής – Δύσης επιδεινώθηκαν μετά τη μεγάλη μετανάστευση, που έλαβε χώρα από τον 3ο έως τον 5ο αι. μ.Χ., όταν τα γερμανικά φύλα κατέκλυσαν τη δυτική Ευρώπη και κατέλυσαν το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, καταλαμβάνοντας τη Ρώμη (476 μ.Χ.)¹. Παρά όμως τις επιδρομές, τις λεηλασίες και τις καταστροφές και στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τα γερμανικά φύλα δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και εκεί. Επιφανή μέλη της κωνσταντινουπολίτικης αριστοκρατίας συγκρότησαν το «Πανελλήνιον», έναν φορέα με έντονο αντιγερμανικό προσανατολισμό, που είχε ως στόχο την εκδίωξή τους από την περιοχή, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε με τη λαϊκή εξέγερση του 400 μ.Χ. και την εξόντωση των Γότθων του πολεμάρχου Γαϊνά, που παρεπιδημούσαν στην Κωνσταντινούπολη².

Έκτοτε η βυζαντινή αυτοκρατορία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα γερμανικά φύλα και τις δυτικές ηγεμονίες, με αποκορύφωμα την ιδεολογική σύγκρουσή της με την αυτοκρατορία του Φράγκου ηγεμόνα Καρλομάγνου και των επιγόνων του, που διεκδικούσε για λογαριασμό της τον τίτλο της «ρωμαϊκής αυτοκρατορίας» (800 μ.Χ.).

Θέλοντας μάλιστα να μονοπωλήσουν τον τίτλο αυτό, οι Δυτικοί ηγεμόνες αποκαλούσαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα απλώς «βασιλέα των Ελλήνων»³ και όχι «των Ρωμαίων», και αυτός με τη σειρά του αποκαλούσε τον αυτοκράτορα της Δύσεως απλώς «ρήγα»4 και τους Φράγκους «γένος βαρβάρων»5.

Ο Λιουτπράνδος της Κρεμώνας και η εικόνα του για τους Βυζαντινούς

Στο πλαίσιο των διπλωματικών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών ο Γερμανός αυτοκράτορας Όθων Α΄ (962-973), ιδρυτής της μετέπειτα Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον λομβαρδικής καταγωγής Λιουτπράνδο, επίσκοπο Κρεμώνας, ώστε να διαπραγματευτεί  με τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά το συνοικέσιο του γιου του, Όθωνα Β΄, με την αρχοντοπούλα Θεοφανώ. Η κακή ωστόσο συμπεριφορά που φαίνεται ότι επέδειξαν οι βυζαντινές αρχές απέναντι στον Λιουτπράνδο, λόγω του ότι πήγε εκεί ως εκπρόσωπος του Γερμανού ηγεμόνα, ενός σφετεριστή της ρωμαϊκής νομιμότητας, τον εξόργισε και έγραψε μια άκρως εμπαθή και σφόδρα επικριτική αναφορά για το ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη με τον λατινικό τίτλο: “De Legatione Constantinopolitana”.

Το κείμενο αυτό, το οποίο απηχούσε πιθανότατα όχι μόνο τις προσωπικές του απόψεις αλλά και τις επικρατούσες στον δυτικό κόσμο αντιλήψεις, θεωρείται χρήσιμο για την ανίχνευση των ριζών του δυτικού ανθελληνισμού 6.
Σε αυτό οι Έλληνες παρουσιάζονται ως: «επιπόλαιοι», «ανόητοι», «κόλακες», «φιλάργυροι», «δόλιοι», «απατεώνες», «αναξιόπιστοι», «ψεύτες», «προδότες»

ΠΑΡΑΞΕΝΟΝ

Oι σχέσεις Ελλάδας και Αιγύπτου ήταν ανέκαθεν θερμότατες. Οι λαοί τρέφουν βαθιά αμοιβαία αγάπη, ιδιαίτερα οι άραβες προς εμάς, από την αρχαιότητα, αναγνωρίζοντας στα φύλα μας τα προσόντα της μαθηματικής και φιλοσοφικής σκέψης σε επίπεδο παγκόσμιων ιδρυτών πολιτισμού.

 Η πορεία δε του Μεγ. Αλεξάνδρου στη γη τους, άφησε ανεξίτηλα σημάδια λατρείας.

 Pord Said - Αίγυπτος : Είναι το μεγάλο λιμάνι του, και η βόρεια είσοδος του μεγάλου καναλιού των 168 χιλιομέτρων . Δηλαδή, είναι η είσοδος από την Μεσόγειο θάλασσα που μέσω του καναλιού περνάει στην Ερυθρά θάλασσα. Πόσο τυχαίο είναι; O αναγραμματισμός της λέξεως Said δίδει τη λέξη Dias = Δίας (Διαβάστε το ανάποδα)

 Suez - Αίγυπτος : Eίναι μια πόλη 500.000 κατοίκων περίπου στη βόρεια ακτή του κόλπου του Suez, και στην νοτιο-ανατολική πλευρά της Μεσογείου. Είναι η αρχή του μεγάλου καναλιού, την περίφημη διώρυγα του Suez η οποία ενώνει την Μεσόγειο με την Ερυθρά θάλασσα. Το κανάλι άνοιξε το 1869 και επηρέασε δραματικά το παγκόσμιο εμπόριο. Πόσο τυχαίο είναι; Ο αναγραμματισμός της λέξεως Suez δίδει τη λέξη Zeus = Ζευς (ήτοι Ζεύξις, δηλαδή διώρυγα) (Διαβάστε το ανάποδα)

 Assuan - Αίγυπτος : Νότια, κατά μήκος του Νείλου βρίσκεται το τιτάνιο